I’m watching Beyond Borders*.
I can’t watch it and yet I must.

I feel photography—I mean taking pictures, is another drug that keeps me away from real life. Keeps me away from my anxiety and fear. Some time ago I thought only images of people are worth to take. The kind of photography that is tough for me. I tried it many times and I always felt I’m such an arrogant child—wanting to take one’s particular state of mind with me. Then leaving the human being behind. I felt like a collector of butterflies (and I was one long time ago)—I have them all and they can’t escape! They are still—but thanks to my skills they look alive. Beautifully frozen in a perfect high quality wooden frame. Mine! I made this! I!

Real life is not a perfect frame.

The world is not the word ‘I’.

Hunting for a picture is an act of desperation: I try to make my life meaningful. Did you notice? MY life. How I got to this point—to this egocentric lie?

I fear that maybe even photojournalism and social documentary photography is a vanity production for the creator and a cheap thrill for the appreciator: “What a balance of lights and shadows! What an outstanding composition! Such a powerful story! Poor men!”. And then a burgher goes to his cosy apartment. At first he feels agitated. Then he’s content. What an interesting exhibition it was.

Yes—even photojournalism and social documentary photography—they are both hypocritical unless they force you to ACT against or for something. Not to EMULATE a photographer.

Camera is a wall. It’s a curtain. It’s a weapon for the weak.

Then what is real life? It’s people. Real ones—not their IMAGOS.

Did you know the words ‘touch’ and ‘love’ have the same parent?

*Is it really impossible to make a serious film on a serious problem and not serving it as another Gone With The Wind? Did it really have to be such a shitty easy-swallow? I bet those who liked the film for its love theme are not interested at all in the subject of war refugees and didn’t even notice anything but hugs and kisses until the ending credits. The idea of smuggling any serious problem in a love affair cookie is fake! Also, it’s a shame how naive I am: when I saw that vulture waiting for the child’s death—I thought it will be a strong film… I should have remembered the list of dauby tricks.

8.8.2009

Ezrunio-śpiołek:

Ezrulek-dusiołek:

12.8.2009

Ezra obejmuje łapemci:

A teraz uwaga, zwycięskie zdjęcie plebiscytu na tapetę mojej komórki! Ulubiona leżanka Emciutkowa:

15.11.2009

Emcia jak zwykle górą:

Ezrowe serce obejmuje cały świat, ale łapki – tylko siostrę:

18.11.2009

Tematem jest łapka Ezry:

19.11.2009

Emciutki ogon nie pierwszy raz pełni rolę szalika:

26.11.2009

Emcia na kocyku, kocyk na braciszku, braciszek na foteliku – współczesna wersja bajki. Aranżacja oczywiście pomysłu Emci; inna fota nie miałaby dla nas sensu:

2.12.2009

Człowiek to nic innego jak wygodniejszy kaloryfer. Interaktywny, co równie ważne. Tym razem z funkcji drugiej korzysta Ezra:

12.12.2009

No disc, just cat (Ezra). Żaden dysk nie odtworzy lepszego mruczenia:

Emcia postanowiła odwiedzić Ziemię Ocieplaną:

15.12.2009

Emcia umie wykorzystać nawet brak miejsca:

Mimika Ezrunia – moja pasja:

Znudzenie Ezrunia zabawkami – nasz pech. I moje szczęście do ujęć takich jak te, gdy kocuś protestuje:

Ta przystojna Ezrowa fizjonomia musi zostać podkreślona:

19.12.2009

Za oknem właśnie zmierzcha, latarnie pracują. Na kaloryferze Emcia:

21.1.2010

Emcia zaszufladkowana, brat szuka swojej niszy wyżej (to skomplikowane):

6.2.2010

Historie z Centarlnego pOmieszania. Emcia okupuje kaloryfer jako płeć (fizycznie) słabsza. To stały scenariusz.

Nowością są kocurowe jednostki desantowe “Desperacja”, które spadają na nieprzejednaną amazonkę:

Kolejnym punktem planu jest “taktyka matki” – za fraka niepokornych!

Biedna Ciutka prawie spada; nie ma czasu na ratunek, ale jest czas na dokumentację porażki:

Emcia patrzy na mnie z wyrzutem…

…i postanawia na chwilę się obrazić:

Pokonana woli patrzeć w lampę niż do obiektywu:

Sen po lewej, Rezygnacja po prawej:

A może na drugim końcu jest miejsce?

Nawet jeśli nie – jakaż to przyjemność chodzić bratu po głowie!

22.2.2010

W pokoju sam tungsten, ale się nam udało pomajstrować przy customwb. Światło laptopa podkreśla rosyjskość niebieskość – w końcu ona jest najważniejsza w kotniku.

Connie:

Michael:

Za uwagę dziękuje wam The Godmother.

Evening of August 25, 2009 — wrestling with a new lens in the botanic garden.

January 6, 2010. Snow, umbrella, camera, twilight, dusk, myself.

It was getting grey when I went for a walk. Entering the forest—darker with every minute—I felt like I were closer to my inner Mother. Warmer in my heart and calmer. Snowing silence and me it’s what I like the most these days.

This post is password protected. To view it please enter your password below:

Password: