Blogi nastrój

To się tak tylko zdaje, że a tam, fotka jak fotka.

A jednak nie!

Spróbuj zrobić zdjęcie telefonu leżącego na Twojej lewej dłoni (i jeszcze ustaw tę dłoń tak, by się pozbyć niezbyt ładnych skrótów perspektywicznych) — lustrzanką ważącą 810 gramów z podpiętym obiektywem 580-gramowym. Trzymaj ten zestaw prawicą podczepioną do ramienia kobiecego ale mocnego (żadnej siłowni, tylko zgrzewki mineralnej i zakupy!) . Pamiętaj o minimalnej odległości ostrzenia właściwej dla 50 1.2 (45 cm: trzeba się umieć wyciągnąć, resztę wyostrzysz w camera raw; ale uwaga, z próżnego i Salomon nie naleje). Ułatwieniem było dobre światło z okna. Utrudnieniem — wybór przysłony: 1.2. Acha, no i trzeba pamiętać o oparciu aparatu o kość obojczyka i o wstrzymaniu oddechu. Nie pamiętam, czy w tej pozycji da się jeszcze patrzeć w wizjer. (Hihi).

(iPh4 + PS Express, bo “Camera” się zepsuła.)
Tak, wiem, że “transkrypcja” jest błędna. Ale to mój cahier! [kaje] ;)

Jeśli w studiu masz tylko aparat i papier w różnej postaci, a koty jeszcze nie rozbiły jednego i nie rozszarpały drugiego, najprostszą metodą oświecenia w kolorze jest użycie jednego i drugiego ku chwale fotografii:

Poniżej dowód: białe kartki dają białe światło!

Jeśli zgłodniejesz po takiej wyczerpującej sesji fotograficznej (albo po udowadnianiu!) — zrób sobie smófisa! Banan, truskawki, trochę cukru (fer trejd!), tłuściutkie mleko od miski kotu odjęte (też fer trejd — za te wszystkie godziny spędzane na głaskaniu coś Ci się wreszcie należy!), ekstrudowany orkisz i amarantus (ten drugi jako “bogate źródło białka” — już się boję spamu po uzyciu tutaj tych wszystkich słów — możesz też dać kotu do spróbowania: Ezrunio potwierdza jadalność).

A oto skuteczny sposób ekstrakcji końcówki, która jest oczywiście najlepsza, bo się kończy:

Skuteczny — oczywiście zakładając, że o 15:45 masz jeszcze nieposłane łóżko.