O proszę, jaka ze mnie poetka lingwistyczka. Dzień, nie tak dawno dzisiejszy, wyjątkowo spędziłam jednak nie na wymyślaniu poematów, a na pstrykaniu fotek.

Ponieważ beznadziejna pogoda oznacza dobre światło (niestety tylko dla fotografii), pomyślałam sobie: “Zabawię się!” i wrzuciłam do kawowej* poduchy kilka jesiennych jabłek, dodałam szczyptę letniej piwonii — et voilà!

*Moja ulubiona to nie latte, a mocha, z bitą śmietaną na wierzchu.

Jabłuszko au naturel, aksamitnie omszone:

Tu po wypolerowaniu i zroszeniu:

Właściwie po co ten spodeczek?

Bita śmietana zjedzona:

Całkiem niechcący modelka upuściła listek:

Dziewczyny zbiegły się, aby ją zasłonić. Jedna miała listek zapasowy i taki sposobem zastąpiła koleżankę:

Wreszcie wspomniana szczypta latta:

Po wyjściu ze studia poszliśmy z T. liczyć maki na polach:

C’est fini. (To jakaś maniera? Przejdzie mi, proszę o cierpliwość.)

Skrawek moich zanim-ugrzęznę-w-kuchni zmagań z dziesięcioma piwoniami, jakie sobie kupiłam w deszczu.

Piwonie występują w chłodniejszych rejonach Azji, południowej Europy i zachodniej części Ameryki Północnej. A mnie się ciągle zdaje, że kwiaty żyją tylko w cieple.

W starożytności uważana była za roślinę boską, która mogła oddalić złe duchy i uchronić przed nocnymi koszmarami.

Dobranoc.

26.05.2009

25.05.2009

04.03.2009

03.03.2009

06.02.2009

03.01.2009

02.01.2009

13.11.2008

26.10.2008

Finis coronat opus.

22.11.2008

Tu był Pierwszy Śnieg, ale potem, o ile pamiętam, jeszcze sobie stopniał, razem z nadzieją na przyzwoitą zimę.

01.03.2009

Wydawało mi się, że już wiosna, a tu — wyszła na wierzch nie roślinność, ale naga prawda.

Koty mi zaległy na dysku, ale już odkurzyłam…

Zbiorek można by, jak zwykle, nazwać “minologią kopciuszków” co znaczy “mnóstwo takich samych zdjęć dwójki takich samych kotów”. Album tworzą zdjęciowe niedobitki, które w regularnym poszczeniu omijałam, bo zupa była za słona.

…A oto wyniki.

25.3.2009

Tamtego dnia śnieg był najładniejszy ze wszystkich śniegów, jakie widzieliśmy, bo wybielił nawet trudne do usunięcia iglaste plamy zieleni. Ezrowy po lewej, Emciowa po prawej. Tobołek ma w zwyczaju pytać “Fajnie mi *mrug* a tobie?” tak często, jak się da. Panienka z okienka jest o mol bardziej niezależna: pytania zadaje kontrolnie, bo doskonale zna odpowiedzi.

3.3.2009

Wydaje się, że najlepiej przystosowane do oddychania są kocie stopy.

25.2.2009

Emcia na straży, Ezra bada okoliczności przyparapetowe. Nie pamiętam, który to z puchaczy spał z T. na ostatniej focie, ale raczej zmarźliczka.

17.2.2009

Wizytacja Emciutki na nowym kocu i orzeczenie o przydatności do polegiwania.

31.1.2009

Dwa kolory: niebieski.
Ezra faktycznie jest odrobinę ciemniejszy, mniej wysrebrzony, jak to mówią w środowisku, ale nie aż tak. Miszczoski trik ze światłem!

29.1.2009

Śpiącunio i Gapciucha: tulipysie.

26.7.2008

Standardowo: tulimysie. (Ciutka zwinięta).

24.7.2008

Jak wyżej.

22.7.2008

Dziewczątko-sejsmograf wyczuwa nadejście T.

Wspaniały piękny chłopczyczek.

Skłonić Ezrunia do zabawy czymś innym, niż piórka na patyku, to nie lada sztuka.

Emcia na przejażdżce. Ulubiona forma wypoczynku w podróży.

Ezra Przytulaczek oraz Emcia Wygodna Nóżka i Ciepły Ogonek.

15.7.2008

Udało mi się przyczaić, zanim jadalnię przeniosłam na stałe poziom wyżej. (Pies może sobie jeść z podłogi, ale kotu to nie przystoi).

14.7.2008

Nietopemcia podczas codziennego treningu.

13.7.2008

Ezra na wakacjach stara się złapać trochę słońca (25W).

Emcia natomiast przewodzi ciepło i bez tego.

1.7.2008

Z cyklu “ogrzewające właściwości Emciowego ogonka”.

I tymże (powyższym) wyrazem aprobaty-sceptycyzmu na dwoje neofitka wróżyła. Niniejszym dziękuję za niepodzielność uwagi, a także, a jakże, dobrej nocy, bo już świta.