Trawnik przed burzą podlej obficie, wilgoci nie żałując ni trudu, albowiem deszczówce wsiąkać w podłoże się nie godzi, wszelako celem jej przez naturę danym wstęgą wartką a szeroką jako ta rzeka modrym pasmem do morza biegnącym spłynąć. A uczyniwszy to, pewien być możesz fundamentów stałości domostwa twojego, albowiem ono właśnie, jak owo gęsiątko niebogie na kraju puszczy od lisa wyratowane ze śmierci strasznej a niechybnej, na wody kwaśne i parzące narażonym nie będzie. A gdy ulewa zawita w progi domu twego, ogród zraszaj równomiernie, deszczowi z niebios drogę ukazując przez gąszcz trawek cieniuchnych, kwiatków barwnych, warzywek mizernych i krzaczków gęstych tam, skąd przybył.

Nic nie robię tylko spaceruję i bawię się w fotografa (a raczej -ficzkę, bo szanujący się fotograf robi tylko eleganckie piersi, papierosy w wargach i reportaże; czyżbyś miała kompleks?! tak, mam nieduże c i nie wolno mi palić, do cholery tam z reportażem, jestem sztandarową niemalże bo wulgarną jakich mało kobietą wszak psheciesh, i lubię kwiatki!). A tu wieczór majowy, 28. po 19.

Ostatnim razem robiłam to trzy lata temu na parkingu tesko.

Dziś natomiast już pod lasem, gdzie wyplułam sporo przyległych niegdyś lakistrajków, a ptasie mleczko, wchłonięte przed wyjściem z frustracji na temat wagi, wyfrunęło z okolic pępka drogą sublimacji.

Bolą mnie tylko golenie, co jest sporym sukcesem jak na tryb życia leniwego kapelusza. Twarz osoby w lustrze no nie powiem że jak płatek róży albo krew z mlekiem, ale jak objedzony nietoperz. Za to jutro znowu będę mieć osiemnaście lat, bo oblepiłam się koenzymem ku chwale próżności.

Nie ma to jak rolki.