Zmieniam perukę na swoje własne. 5 maja znowu obcięłam szmat starego koloru i stwierdzam, że ta długość milszą mi jest, niż takie spływy postromantycznie przysmucające jak deszcz po przezroczystości twarzy mej modernistycznie bladej a nietapetowanej.

Emma ziewająca.

Ezra ozorkujący.

Emma the “Afghan Girl”.

Ezra tubisiujący.

Emma Świetlista I (z dwóch pierwszych portretów wypędzlowałam frędzelek z kocyka na dArt, bo tam nieperfekcyjność i wszelka nieidealność nie ma szans na oglądalność — tak! czasem oczyszczam zdjęcia pod publikę! schodzę na psy, drogie koty moje).

Dwa zdjęcia w mojej ulubionej tonacji, jedynej oddającej piękno światła.

Jedna z dwóch ulubionych póz leżących Ezry.

Kocisie (czyż to nie śliczne, Tygrys wymyślił) śpią, psst.

The best film I have seen for some time.

Rather long time actually, although I watch a movie nearly every day for the last twenty years. It’s not that I don’t like Transformers, Iron Man or Gladiator because I do. It’s a good piece of characteristical contemporary popular culture stuff that I appreciate for few—but strong—particular reasons.

So, I believe this is a good sign for the future that the world is finally able to speak about war without falling into heroic kitsch.

Because the time of heroes ended in 480 B.C.