March 7th, 2006
Riding on a train with Dirty Windows and Dirty Lens.

Im więcej mięsa jem, tym bardziej staje się dla mnie jasne, że jestem wegetarianką. Chce mi się wymiotować, próbuję przełknąć grudę, żuć spokojnie, skupiam się na połknięciu w nadziei, że to już ostatni kęs, ale nie, więc zamykam usta i nie chcę więcej, ale mięso gwałci je, rozpycha gardło i wdziera się do żołądka, “mięso to konieczność, moja droga, takie jest prawo natury”, potem rozsiada się w jelitach, a mój brzuch staje się coraz większy i zmieniam się w coś innego, napełniam się czymś wstrętnym i czuję obrzydzenie do tego guza, który staje się mną, zaczyna mnie przerastać i wchłaniać, jakby gromadził zapas siebie we mnie. Mam być mięsista i strawna, konkretnie krwista, chrząstkowana, żylasta, tłustoskóra, do wyboru, wyborowa, wyśmienita, luksusowa, niezła sztuka, cielęcinka do wzięcia, brania, lizania i konsumowania, wypluwania i ponownego wykorzystania.

Szafa w przedpokoju była do 20:00 ostatnim bastionem ludzkiej prywatności, bronionym przez nas (spójrzmy prawdzie w oczy: przeze mnie) nieugięcie i bez wytchnienia. Przesuwane podwójne drzwi zaklejaliśmy taśmą, tą najlepszą. (Amerykańską!). Wymienialiśmy ją co kilkanaście dni, aby mieć pewność, że dobrze klei (nie my, tylko ja, ale my wskazuje na konsekwencję pedagogiczną, przez co dobrze wygląda). Prawie każde otwarcie szafy kończyło się odławianiem, bo kot, nawet całkowicie nieobecny, w jednej chwili jest tam gdzie trzeba dzięki napędowi na cztery łapy i turbodoładowaniu w postaci pociągu do miejsc zakazanych. A miejsca zakazane to wszystkie te, gdzie może w spokoju pospać w ciemności. Dopóki wielkość misiątek pozwalała, były to półki za książkami i wnętrze wersalki, do której wchodziły przez niewielkie otwory po bokach. Od jakiegoś tygodnia czy dwóch te miejsca przestały być takie wygodne. (Ale niestety nowych nie przybyło, bo pańcia nie pozwala wchodzić do szafy). I właśnie kilkanaście minut temu moje drugie ja wyrwało się spod kurateli niemiłosiernie panującego pierwszego ja i przyszło kotom z pomocą. Otworzyło szafę, położyło kocyk w miejscu ulubionym przez dzieciaczki i zaniosło oba zaspane maleństwa do ich nowego królestwa. I w sumie, do czego pierwszemu ja wstyd się przyznać, więc powiem szeptem, teraz moje wszystkie ja cieszą się, bo kociątka mogą wreszcie spać w ciemności, w pełni wypoczywać i grzecznie sobie rosnąć.

Tak to właśnie człowiek ulega stopniowemu zakoceniu i sam się nie może nadziwić, jak miło było w końcu ulec woli kota. (Wola kota składa się z kociego futerka i kocich oczu plus “takich słodkich łapeniek, uszeczek, wąsików i ogonków”, co współczesna psychologia nazywa łagodną stanowczością czyli asertywnością).

I parę dni temu (żart hermetyczny).
Ja: “No cholera, powiedz coś wreszcie po ludzku!”
Tygrys: “Mru!”

8, 10, 13 i 16 stycznia:

“o jakie aniołeczki”

“o jakie łapeńki”

“o, mamy otwartą mordusię”

“o jaki słodki szaliczek”

“tak sobie ślicznie przysypiam”

“och jej, jaka jestem wtulona”

“o boże ale dlaczego on na nią wchodzi”

“o, ale jej się to podoba” (c.d.n.)

“o, łapka tak fajnie”

“o, zobacz zobacz, nie chce być na zdjęciu, tylko na ogon się zgadza”

“haha, zobacz, co pokazuje!”

“a tu się tak ustawiliście odwrotnie, o zobacz”

A tu seria ze spania na drapaczku (kofusiamy zdrobnionka), jaka jest, każdy widzi (SŁODKA!)

“tak sobie śmiesznie śpi, pupcią zwisa”

“i tak ślicznie łepeczek wygląda”

“o jak słodko główeczka położona”

“i jeszcze jedno śpiącej główki”

“i taka milusia śpiąca łapka jak zajączka, takie ma mięciutkie podusie i zabawne włoseczki”

“i takie śliczne wibryski, och mru”

“i takie słodziutkie włoski w uszku, ojej”

Trzustka wysyła na pomoc insulinę, chwila wytchnienia.

Jeden kot zastanawia się, jak naprawić to, co naprawił drugi kot; konsultacja metodologiczna:

Żywiec Zdrój w promocji z kotą – Free & Fun! (jedno z ulubionych schowków chwilowego wytchnienia, zajmowane przy minimum dwóch miejscach wolnych):

I kolejne śpiące fotki, tym razem pod lampkami na stole. Jakie kotki? Słodkie oczywiście!

Tak skończył się fotograficzny styczeń. A w lutym…

Wszystko zaczynamy od nowa!

Evil laugh

Dzisiaj będzie o 5 i 6 stycznia oraz 2 lutego.

(Pomiędzy tymi datami zdarzyło się w kotniku psot bez liku, na co mój mały Wielki Treser w środku reagował histerycznym “nienawidzę tych zwierząt! oddam je komuś kto lubi koty! nienawidzę ich!”, darujmy sobie tym razem szczegóły, dziś świat jest znowu piękny, dziś znowu “uwielbiam je, są takie mądre i milutkie”).

Wygrzewanie się kota na kaloryferze wcześniej czy później kończy się dla niego chorobą górnych dróg oddechowych, dlatego my swój kaloryfer od jakiegoś czasu przykrywamy flanelką, żeby chociaż to suche powietrze nie wiało kociątkom w nos z takim impetem. Kupimy nawilżacz, nam też się przyda.

To kiedy wiosna?

2 lutego był dniem zdobycia Dworca Gdańskiego, ale nie mówię o powstaniu warszawskim ani o stacji tutejszego metra, tylko o pięknym głównym dworcu kolejowym w pięknym Gdańsku. My mamy na niego widok z kanapy. Kota 2-go skoczyła na dworzec w drodze na szafę. Skomentowaliśmy to ze śmiechem “zna się kot na sztuce”. Dobrze, że miałam przy sobie chociaż komórkę. Decydujący moment zdarzył się w mgnieniu oka, zanim zdążyliśmy się zorientować w jej zamiarach, tak więc fotce brakuje najważniejszego, ale pamiętka jest. Kotu jeszcze się to nie udało, chociaż wczoraj, 4-go lutego, badał teren wokół dworca. Ostatecznie zrezygnował, świadom trudności i swojej wagi. Kota zaś niewiele sobie robi z grawitacji, powierzchni pionowych czy wysokości. Jest wszędzie, gdzie chce być. Nawiasem mówiąc, chociaż to prawda, że kotom nie da się niczego zabronić, jednak można je prosić. Tak więc kiedy mówię “nie” albo “nie wolno”, albo gdy skądś kociątko zdejmuję — uruchamiam w nim przycisk “robię to na co mam ochotę” i już jest hop, tam gdzie przed chwilą. Ale kiedy kota zdejmuję i mówię: “Kochanie, nie wchodź tam, proszę” albo “Chciałabym, żebyś tam nie wchodził(a), oczywiście zrobić jak zechcesz, ale proszę, nie wchodź” — to działa jak zaklęcie! Kot w większości przypadków chwilę się zastanawia i idzie gdzieś indziej. Czary-mary, to pewnie zwyczajny wynik innego tonu, może mniejszego napięcia, kiedy się człowiek nie wikła w kategoryczność. Inna sprawa, że kot naprawdę musi gdzieś ćwiczyć, a drapaki i zabawki to jednak mało dla rozwijającego się łowcy. Na siłownię nie pójdzie, więc musi gdzieś wzmacniać i rozciągać mięśnie, to kwestia instynktu, a nie wyboru. Podobnie z polowaniem. Wszelkie troczki, nitki, sznurki i sznurówki zmieniają koty w maszynki do chwytania. Ta umiejętność to kwestia przetrwania. Jak więc można mieć za złe zwierzęciu, że skacze na gołe plecy, chcąc upolować włosy, takie długie i fajnie skaczące, po myciu wyglądające jak raj sznureczków? T. podszedł do dzisiejszego zdarzenia z wielką empatią i podziwiam go za to, tym bardziej że moja odruchowa reakcja prawdopodobnie byłaby inna. Tak jak nie da się wytłumaczyć komuś, co to jest ból, jeśli on tego bólu nie czuje — podobnie raczej nie da się wytłumaczyć kotu, że oranie ciała pazurkami nie należy do przyjemnosci dotykowych i że włosy to integralna część człowieka. Kot musiałby być człowiekiem. Co więcej, kociątka bawiąc się depczą po sobie, kopią się, polują na ogony i przygryzaja się wcale intensywnie. Skóra kotów zupełnie inaczej odbiera dotyk niż ludzka, a obszary czuciowe są u nich zlokalizowane całkiem inaczej niż u ludzi. Jak się o tym pamięta, głupie stereotypy “co za złośliwy/nieprzewidywalny kot” przestają mieć rację bytu. Wracając na dworzec, bo się późno robi, oto moment chwały kota K, która z dolnej ramy skoczyła na górną, a stamtąd na upragnioną szafę i z powrotem. A my patrzyliśmy z nabożnym zachwytem. Nawet po wszystkim została pochwalona za zwinność, a gwóźdź za wytrzymałość: