4 stycznia: zdobycie 190 cm szafy i skok z tej samej wysokości na podłogę.

Pierwsza dokonała tego kot K (brat natychmiast poszedł w jej ślady), tak samo jak jeszcze w tamtym roku pierwsza zeskoczyła z półtorametrowego drapaka. Za to drogę odwrotną jako pierwszy przebył kot M — 28 grudnia (tak, zapisuję takie przełomowe dokonania). To był też dzień skoku na 75 cm biurka bezpośrednio z podłogi, oczywiście przez kotę. Tak więc zarówno w przypadku ludzi, jak i tych zwierzaków sprawdza się zasada, że to dziewczynki dopingują chłopców, a chłopcy robią to, co dziewczynki, żeby się im przypodobać, no i żeby gorszym nie być. (To tylko takie prywatne obserwacje, naukowo niepotwierdzone).

Przyzwoitych zdjęć z tej imprezy nie mam, bo wybrałam stanie na straży zamiast udawanie artystki. I chociaż serce mi się kroiło, bo kot, wiadomo, wejść umie wszędzie, ale z zejściem już bywa trudniej, to mimo żałosnych pomiałkiwań nie pomogłam im zejść: a co, jak będą w domu same, to kto im pomoże? Niech się uczą, huncwoty, odpowiedzialności! No więc moment dwojga na huśtawce uwieczniłam telefonem. Droga podsufitowej wycieczki prowadziła z podłogi na górę szpargałów za drzwiami a z nich — na szafę. Logicznie rzecz biorąc najprostsze zejście było tą samą ścieżką, ale to tylko złudzenie, jak to w górach. Tak więc koci rozsądek podyktował im taką drogę powrotną, żeby nie trzeba było ześlizgiwać się po pakach bez kontroli nad miejscem lądowania. Do dziś wybierają takie zejście, tylko częściej pokazuję im jednak bezpieczniejszą dla stawów drogę przez paki, albo ostatecznie zdejmuję z drzwi, jak już któreś bardzo płacze, taka jestem niewychowawcza.

Po zdobyciu pierwszej w życiu poważnej wysokości koty rozpoczęły wieczorną drzemkę wcześniej niż zwyke i spały jak aniołki. Zwykle podpatrują co któryś trzask migawki, a tym razem w ogóle nie reagowały. Było widać, że takie przygody to dla kociego miniorganizmu spory wysiłek i stres. (29 stycznia skończyły dopiero czwarty miesiąc).

Aha, i póki pamiętam, a to niezwykle ważne. I miłe. W niedzielę (czy poniedziałek?) drzemałam sobie popołudniowo a kota przyszła i ułożyła mi się do spanka na zgiętym ramieniu, twarzą do mojej twarzy, potem dupką, a potem zdecydowała, że nadszedł czas dokładnie zbadać moją głowę. Zaczęła niuchać i podgryzać mi włosy, wydając przy tym przezabawne jakby furkoczące a jakby gwiżdżące dmuchnięcia, co mnie rozśmieszyło do łez, więc sprawdziła pysiem rzęsy i powiekę u ich nasady. Przedelikatny kociak. Wczoraj natomiast jej brat spał mi na dekolcie i deptał po szyi. Uważnie przy tym obserwował moją twarz, przymykając oczy. Też swoje przymykałam, wszak dla kota to znak dobrego nastroju. Ziewaliśmy też wspólnie, mrałczny to był czas.

Chronologicznie rzecz biorąc, jeszcze jedno zdobycie miało miejsce, i to w ten poniedziałek i znowu kot K!

Teraz wspina się tam, nie przesadzając, co parę godzin, spryciara! Brat też by chciał, ale wygląda na to, że już za ciężki jest. Przerósł ją przez miesiąc o jakąś 1/4. Boję się pomyśleć, jak firanka wytrzyma dwa koty, kiedy desperacja popchnie go w tym kierunku.

Och, niezliczone wybuchy światła. I przytulanko na dobry początek:

2 stycznia. Kota nie tylko umie przytrzymać dupką klawiaturę, żeby się nie rozeszła, ale też potrafi, kiedy trzeba, popilnować wyświetlacza, żeby nie opadł. Ogon w tym czasie spoczywa na przycisku zasilania, tam gdzie jego miejsce.

Po tak wyczerpującej warcie ochotniczej kot K musi odpocząć ogon obok M kota:

Oj, nazbierało się kotek. Ale po kolei, najpierw zamierzchła przeszłość, raz jeszcze, po powodzi na blogu. Marne światło żarowe, ISO 1600 i statyw w szafie, co się odbiło szczególnie 28. Przy edycji nie ostrzyłam bo mam soft fazę. A za parę dni, jeśli znowu najdzie mnie łaskawa ochota przerwać to, co robię poza terroryzowaniem kociątek, będą się tu pojawiać niektóre ze styczniowych ukoceń. (Będą też niekoty, jakoś tak może pokotach).

28 i 29 grudnia:

30 grudnia:

31 grudnia:

A potem było brykanie:

I odpoczywanko:

I jeszcze patrzyliśmy przez twarde nic:

A potem dziewczynka odkryła źródło ciepła (dziewczynka zawsze pierwsza odkrywa nowe rzeczy):

Ameryka Północna, okolice Wielkich Jezior, 1000 ha, gospodarstwo jako hobby z elementami ciężkiej pracy, gdzieś tu i tam dzikie zwierzęta, całość ogrodzona inteligentnymi pułapkami na kłusowników (rozpoznanie zamiarów DNA, laserowa gilotyna na podczerwień). Trzy hektary na bibliotekę i tyle samo na oranżerię. Własne łóżko we własnej celi zamykanej na klucz. Kompletny posiłek w postaci tabletki raz dziennie; tradycyjne jedzenie jako niewymagana przyjemność. Biblioteka pod ziemią. Tropikalna oranżeria pod niebem. Na jej terenie miniobszar high tech ekohigieny. (Zmywanie z siebie pyłu ziemi i robienie kupy na boskim terenie jako symbol postponowoczesnej anihilacji różnic). Cela połączona z biblioteką wilgotnymi sieciami zamszonych ciemnych korytarzy i schodów, pochodnie zapalają się i gasną, towarzysząc krokom. Z celi do oranżerii przenosi mnie winda ze szkła i stali, bezszelestnie sunąca ku niebu.

Internet w miasteczku oddalonym o 100 km.

Tak pewnie mieszkała Ewa z Adamem, zanim się rozeszli do swoich kurników z łączem w wyposażeniu.

Jakie to nieopisane szczęście, że sypiam za dnia i mogłam być w pobliżu kociej toalety, gdzie jeden kot bawił się dwiema zlepionymi gównem gąbeczkami do słuchawek, jakie drugi kot łaskaw był nam oddać po dniu przeżuwania.

Umycie podłogi było niezwykle oczyszczające, bardziej nawet niż zwyczajne wyłuskiwanie odchodów z samej kuwety.

Nie sądzę jednak, abyśmy się nauczyli pilnować swojej własności. Wszakże kochamy kociątka jak własne dzieci. Ukochanym dzieciom nie wolno niczego zabraniać i nie wolno przed nimi niczego chować.