8.8.2009

Ezrunio-śpiołek:

Ezrulek-dusiołek:

12.8.2009

Ezra obejmuje łapemci:

A teraz uwaga, zwycięskie zdjęcie plebiscytu na tapetę mojej komórki! Ulubiona leżanka Emciutkowa:

15.11.2009

Emcia jak zwykle górą:

Ezrowe serce obejmuje cały świat, ale łapki – tylko siostrę:

18.11.2009

Tematem jest łapka Ezry:

19.11.2009

Emciutki ogon nie pierwszy raz pełni rolę szalika:

26.11.2009

Emcia na kocyku, kocyk na braciszku, braciszek na foteliku – współczesna wersja bajki. Aranżacja oczywiście pomysłu Emci; inna fota nie miałaby dla nas sensu:

2.12.2009

Człowiek to nic innego jak wygodniejszy kaloryfer. Interaktywny, co równie ważne. Tym razem z funkcji drugiej korzysta Ezra:

12.12.2009

No disc, just cat (Ezra). Żaden dysk nie odtworzy lepszego mruczenia:

Emcia postanowiła odwiedzić Ziemię Ocieplaną:

15.12.2009

Emcia umie wykorzystać nawet brak miejsca:

Mimika Ezrunia – moja pasja:

Znudzenie Ezrunia zabawkami – nasz pech. I moje szczęście do ujęć takich jak te, gdy kocuś protestuje:

Ta przystojna Ezrowa fizjonomia musi zostać podkreślona:

19.12.2009

Za oknem właśnie zmierzcha, latarnie pracują. Na kaloryferze Emcia:

21.1.2010

Emcia zaszufladkowana, brat szuka swojej niszy wyżej (to skomplikowane):

6.2.2010

Historie z Centarlnego pOmieszania. Emcia okupuje kaloryfer jako płeć (fizycznie) słabsza. To stały scenariusz.

Nowością są kocurowe jednostki desantowe “Desperacja”, które spadają na nieprzejednaną amazonkę:

Kolejnym punktem planu jest “taktyka matki” – za fraka niepokornych!

Biedna Ciutka prawie spada; nie ma czasu na ratunek, ale jest czas na dokumentację porażki:

Emcia patrzy na mnie z wyrzutem…

…i postanawia na chwilę się obrazić:

Pokonana woli patrzeć w lampę niż do obiektywu:

Sen po lewej, Rezygnacja po prawej:

A może na drugim końcu jest miejsce?

Nawet jeśli nie – jakaż to przyjemność chodzić bratu po głowie!

22.2.2010

W pokoju sam tungsten, ale się nam udało pomajstrować przy customwb. Światło laptopa podkreśla rosyjskość niebieskość – w końcu ona jest najważniejsza w kotniku.

Connie:

Michael:

Za uwagę dziękuje wam The Godmother.

(Znowu to samo).

Nowy obiektyw to nowe możliwości pstrykania w słabym świetle czyli to, co lubię najbardziej. To szkło (50 1.2L) daje radę o niebo lepiej, niż pozostałe (28 1.8, 100 2.8); gorzej z moim okiem… Długość wydaje mi się w sam raz, nie muszę ani uciekać w kąt pokoju, ani wchodzić szarym w nosy. Ach, ta jasność, ach koci boże, wykorzystam to szkło na chwałę Kocyków! A na samą myśl o siedzeniu w trawie — pisk i podrygi. No, ach, och, inwokacje, czas wkleić, co przetestowałam.

Z metra Wilanowska do Ursynów. Kto by pomyślał, że nie będę musiała ostrzyć! Czekasz na tę jedną chwilę…

Bogini o wielu obliczach. Każde pasjonujące! (!!!)

Znowu klikasz mi przy uszach, a tam ci komar chyba lata gdzieś za tobą, nie?

No dobrze, wytrzymam, uff…

Ale gdzie on idzie, niech nie idzie, ja nie chcę tu sama zostać, ok?

No nawet nawet, może by się ruszyć?

Wygląda interesująco…

Ooo!

Kompozycja pasków, frędzli, zniszczeń i Ezrowej końcówki:

Ezrę w całości zaskoczyłam:

I tiutiutiu też Ezrunio, puff puff.

Zarys kociej osobowości, chyba Emciowej:

Mry, siostra, masz mjentką szyjkę!

No, patrzysz i przeszkadzasz, to się chociaż ucz!

Kocie kompozycje (dziewczynki z lewego brzegu):

I już. Za mało kocich wąsów i łapek w różnych pozycjach, to oczywiste; tak być nie może i kiedyś się poprawię. To było wieczorem 21 sierpnia 2009.

Koty mi zaległy na dysku, ale już odkurzyłam…

Zbiorek można by, jak zwykle, nazwać “minologią kopciuszków” co znaczy “mnóstwo takich samych zdjęć dwójki takich samych kotów”. Album tworzą zdjęciowe niedobitki, które w regularnym poszczeniu omijałam, bo zupa była za słona.

…A oto wyniki.

25.3.2009

Tamtego dnia śnieg był najładniejszy ze wszystkich śniegów, jakie widzieliśmy, bo wybielił nawet trudne do usunięcia iglaste plamy zieleni. Ezrowy po lewej, Emciowa po prawej. Tobołek ma w zwyczaju pytać “Fajnie mi *mrug* a tobie?” tak często, jak się da. Panienka z okienka jest o mol bardziej niezależna: pytania zadaje kontrolnie, bo doskonale zna odpowiedzi.

3.3.2009

Wydaje się, że najlepiej przystosowane do oddychania są kocie stopy.

25.2.2009

Emcia na straży, Ezra bada okoliczności przyparapetowe. Nie pamiętam, który to z puchaczy spał z T. na ostatniej focie, ale raczej zmarźliczka.

17.2.2009

Wizytacja Emciutki na nowym kocu i orzeczenie o przydatności do polegiwania.

31.1.2009

Dwa kolory: niebieski.
Ezra faktycznie jest odrobinę ciemniejszy, mniej wysrebrzony, jak to mówią w środowisku, ale nie aż tak. Miszczoski trik ze światłem!

29.1.2009

Śpiącunio i Gapciucha: tulipysie.

26.7.2008

Standardowo: tulimysie. (Ciutka zwinięta).

24.7.2008

Jak wyżej.

22.7.2008

Dziewczątko-sejsmograf wyczuwa nadejście T.

Wspaniały piękny chłopczyczek.

Skłonić Ezrunia do zabawy czymś innym, niż piórka na patyku, to nie lada sztuka.

Emcia na przejażdżce. Ulubiona forma wypoczynku w podróży.

Ezra Przytulaczek oraz Emcia Wygodna Nóżka i Ciepły Ogonek.

15.7.2008

Udało mi się przyczaić, zanim jadalnię przeniosłam na stałe poziom wyżej. (Pies może sobie jeść z podłogi, ale kotu to nie przystoi).

14.7.2008

Nietopemcia podczas codziennego treningu.

13.7.2008

Ezra na wakacjach stara się złapać trochę słońca (25W).

Emcia natomiast przewodzi ciepło i bez tego.

1.7.2008

Z cyklu “ogrzewające właściwości Emciowego ogonka”.

I tymże (powyższym) wyrazem aprobaty-sceptycyzmu na dwoje neofitka wróżyła. Niniejszym dziękuję za niepodzielność uwagi, a także, a jakże, dobrej nocy, bo już świta.

16:42:01 :Tygrys^: kot stanął na monitorze
16:42:02 :Tygrys^: kocur
16:42:08 :Tygrys^: i śledzi głową DOKŁADNIE TAM
16:42:16 :Tygrys^: gdzie wg. room calculatora rozchodzi się rewerberacja basu
16:42:25 :Tygrys^: ale co do centymetrów normalnie
16:43:00 :Tygrys^: żywy system pomiarowy
16:44:24 :ananke: :]]]

1 stycznia, Emcia nad ranem podgląda nam WALL·E Bajkę.

2 stycznia, Ezrunio Nie Dawany Spać.

Szaraczki tego samego dnia późnym wieczorem, 23:59 ;-)

3 stycznia 10 sekund po północy, a kopciuszki jeszcze nie zmieniły się w myszy. Tak, to samo ujęcie, co wyżej, bo co!

6 stycznia znowu nie daję im spać. Bezcenna mina Ezry na pierwszej focie! Oczywiście złapana przypadkowo, bo celem była Emcia z brodą na pupce brata.

7 stycznia Emcia prawie piętnaście minut obserwowała śnieżycę a jednocześnie starała się złapać moje spojrzenie, które by jej powiedziało, że można się na mnie wgramolić. Co też po pstrykaniu zrobiła. I oczywiście sama wyznaczyła koniec sesji zdjęciowej.

8 stycznia, obrazki z serii “znajdź różnicę” oraz prezentacja ocząt.
Tu Emcia ładnie mi się przygląda:

Tu misiątka są prawie identyczne, a różnicę podkreśla tylko głębia ostrości ;-)

Dwie kolejne fotki mogłyby być jedym ujęciem, ale z braku światła i czasu na rozłożenie statywu (“Chwilo trwaj” niestety przy kotach nie działa) zrobiłam osobno, w takim samym kadrze. Po prawej Ezra z minką “wiatr wieje”:

No i kolorki! Na moim lcd kociuszki wyglądają tu bosko.

– — –

A poza tym…

11 stycznia Kocuś postanowił, że spędzi godzinę na moich kolanach, mrucząc, drzemiąc i spoglądając mi co jakiś czas w oczy swoim najsłodszym spojrzeniem. Oprócz tego na chwilę wszedł przednimi łapkami na moje ramię i dał się mocno przytulić. Czegoś takiego W ŻYCIU! się nie spodziewaliśmy. Ezrunio rozkwita.

14 stycznia Kicuś powtórzył wyczyn, a po kilkudziesięciu minutach dołączyła do niego siostra. Najpierw oczywiście próbowała go, zazdrośnica, wygonić z moich kolan, niechcący pacając łapką śpiącego tak, że się przestraszył, ale ciocia ananka huknęła: “Won!” i Emciusia zaowieczkowała. Przez kolejne dziesięć minut patrzyła na ciocię, która nie patrzyła na Emciusię inaczej, niż kątem oka obserwując zdziwione dziewczątko. W końcu grzeczna dziewczynka wspięła się delikatnie na kolanka cioci, depcząc braciszka, który jak zwykle wykazał anielską cierpliwość do wyderkowatej siostrzyczki, nie biorąc do siebie uszczuplenia miejsca na kolankach cioci ananki. Emciusia ułożyła się wygodnie w próżni pomiędzy ramieniem cioci a pleckami Ezrowymi, jak to tylko Emciusia potrafi, po czym słodko usnęła. Trójkącik szczęścia trwał przez kolejne pół godziny, aż cioci anance zdrętwiało siedzisko i zardzewiała szyja. Ale warto było!