Popraw blueske, babe.
Walczy z odzieżą, zamiast rozproszyć światło szarpnięciem zasłony choćby w przedostatniej sekundzie.
W zasadzie jej tu nie ma.
Znikła tam, gdzie najważniejsza jest ośmioletnia koszulka z metką o imieniu jej ukochanego psa, którego kiedyś porzuciła, tak sobie wyrzuca, i który niedawno oślepł ze starości, jak się dowiedziała. Ten ośmioletni łach w kolorze jej oczu, tak jej się wydaje, ta rozciągnięta i sprana bawełna z roczną dziurą na ramieniu i poranną, a może nawet wczorajszą? plamą pasty do zębów musi wyglądać przyzwoicie na zdjęciu z przyjaciółką. Mogłaby poprawić kadr albo światło, a jednak wybiera bluzkę. Jeszcze się nie uśmiecha, to nie ten moment. Narazie sięga. Wyławia datę z kolejną, decydującą, takie ma wrażenie, wizytą u weterynarza.
Instead of diffusing the light with one firm hitch of a curtain, she is struggling with cloth.
As a matter of fact she is not here.
Vanished to where the most important thing is her eight year old t-shirt with a tag holding the name of her beloved dog, whom she had abandoned—she blames herself still, and who became blind lately, as she was told. That eight year old clout in the colour of her eyes (she thinks so), this bulked and washed out fabric with a year old hole on the shoulder and a stain of a morning toothpaste—or it was yesterday’s morning?—it needs to look decent on a picture with her friend. She could have corrected the frame or the light and yet she has chosen to fix her t-shirt. She is not smiling yet. She’s reaching. She catches a day, another one—the decisive one, she thinks so. The day of the next visit to a vet.
– –
12.11.2008
